Konrad Krasuski

Konrad Krasuski

Konrad Krasuski

wtorek, 06 październik 2015 21:44

Czym jest mobbing?

radca prawny wrocławProwadzę obecnie spór, którego przedmiotem jest zadośćuczynienie pieniężne za doznaną krzywdę, powstałą na skutek stosowania wobec pracownika mobbingu. Zmobilizowało mnie to do opublikowania kolejnego, choć krótkiego i bez zagłębiania się w konkretne szczegóły,  artykułu w kancelaryjnym blogu. Tym razem trochę o mobbingu.

Pojęcie mobbingu, zdefiniowane w art. 94(3) Kodeksu pracy, nastręcza wielu kłopotów praktycznych. Dzieje się tak, gdyż jego legalna definicja posługuje się zwrotami o nieostrym zakresie. Zgodnie z powołanym powyżej przepisem mobbing oznacza działania lub zachowania dotyczące pracownika lub skierowane przeciwko pracownikowi, polegające na uporczywym i długotrwałym nękaniu lub zastraszaniu pracownika, wywołujące u niego zaniżoną ocenę przydatności zawodowej, powodujące lub mające na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika, izolowanie go lub wyeliminowanie z zespołu współpracowników. Z cytowanej definicji można zatem wywnioskować, że mobbing to naganne, wrogie, nieetyczne zachowania (także zaniechania) o charakterze ciągłym, skierowane przeciwko pracownikowi, powodujące u niego poczucie upokorzenia, czy bezradności. W praktyce wiele zastrzeżeń budzi kwestia długotrwałości i uporczywości działań mobbera. Zgodzić należałoby się z poglądem, że zarówno kwestia długotrwałości,  jak i uporczywości zachowań powinna być rozpatrywana indywidualnie dla każdego przypadku, jakkolwiek zachowania te powinna cechować wielokrotność, czy systematyczność. Działania mobbera powinny jednocześnie prowadzić do poczucia zastraszania i beznadziejności sytuacji u pracownika. Działania mobbera nie muszą być skierowane do jednego konkretnego pracownika, lecz mogą dotyczyć grupy pracowników. 

W orzecznictwie wskazuje się jednocześnie, że mobbing to zachowania, które łącznie:

  1. dotyczą pracownika lub są przeciwko niemu skierowane,
  2. są uporczywe i długotrwałe,
  3. wywołują u pracownika poczucie zaniżonej oceny przydatności zawodowej,
  4. powodują lub mają na celu poniżenie lub ośmieszenie pracownika,
  5. powodują izolowanie pracownika lub wyeliminowanie go z zespołu pracowników (wyrok SN z dnia 11.02.2014 r., sygn. akt I PK 165/13).
piątek, 24 kwiecień 2015 13:56

Obowiązek odbioru dzieła

radca prawny wrocławKlient kancelarii prawnej skierował do naszego radcy prawnego pytanie, czy jest zobowiązany do odbioru dostarczonego przez swojego kontrahenta dzieła, a jeżeli tak, to w jakim terminie dzieło powinien odebrać. Przedłożona przez klienta umowa nie zobowiązywała go w żaden sposób do odbioru dzieła, a tym bardziej nie wskazywała terminu, w którym dzieło powinno zostać odebrane. W zasadzie umowa nie normowała w żaden sposób zasad odbioru wykonanego dzieła.

Odpowiedzi na zadane pytanie można poszukiwać w przepisach art. 643 KC oraz art. 486 § 2 KC.

Zgodnie z pierwszym z powołanych przepisów zamawiający obowiązany jest odebrać dzieło, które wykonawca wydaje mu zgodnie ze swym zobowiązaniem. Treść cytowanego przepisu w sposób jednoznaczny wskazuje, że po stronie zamawiającego istnieje obowiązek odebrania dzieła. Obowiązek ten dotyczy jednakże jedynie działa, które wykonawca wydaje mu zgodnie ze swym zobowiązaniem. Oznacza to, że przedstawione do odbioru dzieło powinno być wykonane zgodnie z zawartą przez strony umową. W przypadku natomiast, gdy dzieło zostało wykonane w sposób nienależyty (sprzeczny z umową) zamawiający może odmówić dokonania odbioru. Powyższy pogląd został podzielony przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 23.11.1998 r., sygn. akt II CKN 53/98.

Odnosząc się do terminu odbioru wskazać należy, że odbiór dzieła powinien nastąpić niezwłocznie po zaofiarowaniu dzieła zamawiającemu, chyba że dłuższy termin wynika z umowy lub jest uzasadniony charakterem podlegającego odbiorowi dzieła. W przypadku nieuzasadnionej odmowy dokonania odbioru wykonawca może zarzucić zamawiającemu zwłokę (zwłoka wierzyciela). Zgodnie z art. 486 § 2 KC wierzyciel dopuszcza się zwłoki, gdy bez uzasadnionego powodu bądź uchyla się od przyjęcia zaofiarowanego świadczenia, bądź odmawia dokonania czynności, bez której świadczenie nie może być spełnione, bądź oświadcza dłużnikowi, że świadczenia nie przyjmie. Jeżeli zamawiający odmawia dokonania odbioru, pomimo braku ku temu jakichkolwiek przeszkód to popada w zwłokę względem dłużnika. Konsekwencją takiego zachowania może być przyjęcie, że oddanie dzieła nastąpiło w chwili, w której jego odbiór przez zamawiającego był możliwy (tak np. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 07.10.2010 r., sygn. akt IV CSK 173/10).

Nieprecyzyjnie sformułowane postanowienia umowne mogą rodzić szereg różnego wątpliwości i nieporozumień. Radcy prawni z naszej kancelarii prawnej świadczą profesjonalną pomoc prawną z zakresu sporządzania i weryfikowania umów.

środa, 13 sierpień 2014 17:32

Regulamin sklepu po nowemu

kancelaria prawna wrocław

Wchodząca w życie w dniu 25 grudnia 2014 r. nowa ustawa o prawach konsumenta (Dz.U.2014.827), pociąga za sobą konieczność dokonania zmian w dotychczasowych regulaminach sklepów internetowych. Ze względu na stosowanie do umów zawartych przed dniem wejścia w życie ustawy przepisów dotychczasowych, sklepy internetowe powinny stosować dwa regulaminy, w zależności od daty dokonania transakcji.

Nowa ustawa znosi dotychczasowy reżim odpowiedzialności za niezgodność towaru z umową, co wymaga dostosowania terminologii używanej w dotychczasowych regulaminach sklepów internetowych. Istotną zmianą jest wydłużenie czasu pozwalającego na odstąpienie od umowy z 10 do 14 dni. Ustawa jednoznacznie określa także moment, od którego rozpoczyna bieg termin do złożenia oświadczenia o odstąpieniu (art. 28). Reguły te nie mogą zostać zmodyfikowane w regulaminie sklepu. Ustawa o prawach konsumenta precyzyjnie reguluje także zasady zwrotu towaru oraz koszty jego dostarczenia w razie odstąpienia od umowy. Nowością jest wprowadzenie odpowiedzialności konsumenta za zmniejszenie wartości rzeczy będące wynikiem korzystania z niej w sposób wykraczający poza konieczny do stwierdzenia charakteru, cech i funkcjonowania rzeczy.
Dla umów zawieranych na odległość (a więc także w ramach sklepów internetowych) ustawa wprowadza obowiązek przekazania przez przedsiębiorcę potwierdzenia zawarcia umowy na trwałym nośniku (np. e-mailem) w rozsądnym czasie po jej zawarciu, najpóźniej w chwili dostarczenia rzeczy lub przed rozpoczęciem świadczenia usługi.

Nowa ustawa zawiera szereg rozwiązań prawnych, który nie występowały w dotychczasowych regulacjach stanowiących podstawę regulaminów sklepów internetowych. W celu zapewnienia prawidłowego i zgodnego z prawem funkcjonowania na rynku e-commerce konieczne jest więc stworzenie nowych regulaminów sklepów i serwisów internetowych, a także przeprowadzenie szkoleń z zakresu nowych rozwiązań prawa konsumenckiego.

środa, 13 sierpień 2014 17:32

Nowe prawo konsumenckie

B1

W dniu 30 maja 2014 r. Sejm przyjął ustawę o prawach konsumenta (Dz.U.2014.827), której celem jest uporządkowanie dotychczasowej regulacji praw konsumenta, a także implementowanie unijnych dyrektyw regulujących zagadnienia obrotu konsumenckiego.

Ustawa określa prawa przysługujące konsumentowi, w szczególności:
1) obowiązki przedsiębiorcy zawierającego umowę z konsumentem;
2) zasady i tryb zawierania z konsumentem umowy na odległość i poza lokalem przedsiębiorstwa;
3) zasady i tryb wykonania przysługującego konsumentowi prawa odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa;
4) zasady i tryb zawierania z konsumentem umowy na odległość dotyczącej usług finansowych.

Ustawa nie ma zastosowania m.in. do umów przeniesienia własności nieruchomości oraz najmu lokali mieszkalnych, usług finansowych czy umów o imprezę turystyczną. Minimalna wartość transakcji, od której będą obowiązywać przepisy ustawy to 50 zł.

Nowe prawo konsumenckie wprowadza rozbudowany katalog obowiązków informacyjnych, nakładając na przedsiębiorcę obowiązek poinformowania w sposób jasny i zrozumiały m.in. o cechach świadczenia, swoich danych identyfikujących, łącznej cenie lub wynagrodzeniu wraz z podatkami, sposobie i terminie spełnienia świadczenia przez przedsiębiorcę czy procedurze rozpatrywania reklamacji. Obowiązek informacyjny nie dotyczy jednak drobnych umów życia codziennego wykonywanych natychmiast po ich zawarciu.

Dodatkowe obowiązki informacyjne nałożono na przedsiębiorców w przypadku umów zawieranych poza lokalem przedsiębiorstwa lub na odległość. Dotyczą one przede wszystkim przesłanek, sposobu złożenia i skutków konsumenckiego prawa do odstąpienia od umowy.

Okres uprawiający konsumenta do odstąpienia od umowy zawartej na odległość lub poza lokalem przedsiębiorstwa bez podania przyczyny został wydłużony do 14 dni. Ustawa wyraźnie wskazuje, od którego momentu termin ten powinien być liczony (od objęcia rzeczy w posiadanie lub zawarcia umowy). Jeżeli konsument nie został poinformowany przez przedsiębiorcę o prawie odstąpienia od umowy, prawo to wygasa po upływie 12 miesięcy od dnia, w którym taka informacja powinna zostać przekazana konsumentowi. Ustawa określa szereg przypadków, gdy prawo do odstąpienia od umowy nie przysługuje konsumentowi, co odnosi się przede wszystkim do umów sprzedaży towarów, których oryginalne opakowanie nie może zostać odtworzone po ich otwarciu. Wzór pouczenia o odstąpieniu od umowy oraz wzór formularza odstąpienia zostały określone w załączniku do ustawy.

Ustawa znosi odrębny reżim odpowiedzialności sprzedawcy w umowach konsumenckich (tzw. odpowiedzialność za niezgodność towaru z umową), wprowadzając stosowne postanowienia do przepisów o rękojmi za wady zawartych w kodeksie cywilnym. W ten sposób ujednolicono reżim odpowiedzialności za wady towaru. Przepisy o rękojmi w nowym brzmieniu zawierają jednak szereg uregulowań szczególnych mających zastosowanie wyłącznie w umowach zawartych z konsumentem. Dotyczy to w szczególności uprawnień konsumenta, który będzie mógł w znacznie szerszym zakresie domagać się wymiany towaru na nowy. Wydłużony został również okres domniemania wadliwości przedmiotu sprzedaży z 6 miesięcy do roku.

Ustawa wchodzi w życie po upływie 6 miesięcy od jej ogłoszeniu w Dzienniku Ustaw, tj. w dniu 25 grudnia 2014 r.

 

B3

Dosyć często w praktyce strony umowy o roboty budowlane zastrzegają, że wypłata wynagrodzenia należnego podwykonawcy nastąpi po wypłacie wynagrodzenia wykonawcy przez inwestora. Zastrzeżenie takie, zgodnie jednoznaczną z tezą wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17.07.2007 r. (sygn. aktI Aca 817/06), należy uznać za nieważne. Teza powołanego wyroku stanowi bowiem, że „nieważne jest postanowienie umowy uzależniające termin zapłaty wynagrodzenia podwykonawcy przez wykonawcę od uzyskania wynagrodzenia od inwestora”. W uzasadnieniu cytowanego wyroku czytamy, że nieważność owego zastrzeżenia umownego wynika z jego sprzeczności z naturą umowy o roboty budowlane, która to jest umową odpłatną. Uzależnienie bowiem wypłaty wynagrodzenia od zdarzenia przyszłego i niepewnego powoduje, że nie tylko data wypłaty wynagrodzenia jest niepewna, ale przede wszystkim niepewna jest sama wypłata wynagrodzenia. Objaśniając możliwość uzależnienia przez strony wypłaty wynagrodzenia podwykonawcy od zdarzenia przyszłego Sąd, za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 30.08.1990 r. (sygn. akt IV CR 236/90), przyjął, że takie zastrzeżenie umowne będzie ważne, o ile „nastąpienie tego zdarzenia w przyszłości jest - w ramach rozsądnych ludzkich oczekiwań - oczywiście pewne”

W uzasadnieniu cytowanego orzeczenia Sąd wyjaśnił jednocześnie, że w przypadku nieważności postanowień umownych normujących termin zapłaty wynagrodzenia podwykonawcy data wymagalności roszczenia podwykonawcy powinna zostać określona zgodnie z przepisami art. 647 i art. 654 KC

 

B3

Kara umowna pełni funkcję zryczałtowanego odszkodowania z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania umowy. Jest to powszechnie stosowany w obrocie prawnym środek dyscyplinujący dłużnika. Jednocześnie stanowi ona dogodną dla wierzyciela forma naprawienia szkody, który zostaje w ten sposób zwolniony z obowiązku wykazania jej wysokości.

W obrocie prawnym kara umowna zastrzegana jest zarówno w razie zwłoki dłużnika, jak i odstąpienia od umowy. Problem pojawia się w przypadku kumulatywnego wystąpienia podstaw do naliczenia kary umownej, tj. w razie zaistnienia staniu zwłoki dłużnika, która następnie stanowi podstawę odstąpienia od umowy w oparciu o art. 491 k.c. Zagadnienie to zostało rozstrzygnięte przez Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 18 lipca 2012 r., III CZP 39/12.
Sąd Najwyższy uznał, że roszczenie o zapłatę kary umownej na wypadek zwłoki lub opóźnienia nie przysługuje stronie odstępującej od umowy wzajemnej, jeżeli w umowie zastrzeżono taką karę także w związku z odstąpieniem od umowy.

Sąd wskazał, że w klauzulach umownych przewidujących karę umowną na wypadek odstąpienia od umowy nie chodzi o swego rodzaju sankcję finansową wobec dłużnika z umowy wzajemnej za samo skorzystanie przez stronę przeciwną z uprawnienia do odstąpienia od umowy, lecz o karę w znaczeniu art. 483 § 1 k.c., której celem jest naprawienie szkody spowodowanej przez dłużnika niewykonaniem zobowiązania wynikającego z umowy, od której odstąpiono. Jak zauważył Sąd Najwyższy, zakres szkody spowodowanej niewykonaniem zobowiązania w następstwie odstąpienia od umowy jest specyficzny. Na jej rozmiar wpływa szkoda doznana na skutek określonego przejawu nienależytego wykonania zobowiązania przez dłużnika w okresie poprzedzającym odstąpienie od umowy, jak również wszelkie koszty, jakie poniosła strona w związku z koniecznością odstąpienia od niej.

Celem kary umownej zastrzeżonej na wypadek odstąpienia od umowy jest zatem naprawienie wszelkich szkód poniesionych przez stronę odstępującą z tytułu niewykonania zobowiązania, w tym szkód wynikających ze zwłoki zaistniałej przed odstąpieniem od umowy. Kara umowna za odstąpienie „pochłania” zatem karę umowną z tytułu zwłoki dłużnika, stąd kary te nie mogą być dochodzone kumulatywnie.

wtorek, 05 sierpień 2014 14:01

Klauzula 20.1 FIDIC niezgodna z polskim prawem

B3

Na kanwie sporu o zapłatę wynagrodzenia z umowy o roboty budowlane, toczącego się przed Sądem Okręgowym w Warszawie (sygn. akt XXV C 647/11) Sąd wywiódł istotne wnioski odnośnie ważności klauzuli 20.1 Warunków Kontraktowych FIDIC warunkującej możliwość dochodzenia dodatkowych roszczeń przez wykonawcę. Mianowicie w uzasadnieniu wyroku z dnia 11.07.2012 r. wydanego w rzeczonej sprawie Sąd uznał, że klauzula ta w zakresie wyłączającym wykonawcy możliwość dochodzenia od zamawiającego roszczenia, na skutek uchybienia przez wykonawcę 28 dniowemu terminowi jego zgłoszenia inżynierowi, stanowi obejście prawa tj. przepisu art. 119 KC, przez co zgodnie z art. 58 § 1 KC jest nieważna.

Sąd podniósł, że treść klauzuli, na gruncie prawa polskiego stanowi niedopuszczalną umowną modyfikację instytucji przedawnienia i wprowadza dalej idące konsekwencje niż upływ terminu przedawnienia. Zgodnie bowiem z klauzulą 20.1 Warunków Kontraktowych FIDIC, w przypadku nieterminowego zgłoszenia roszczenia przez wykonawcę jego roszczenie wygasa, podczas gdy upływ terminu przedawnienia powoduje, że zobowiązanie przekształca się w naturalne. Zdaniem Sądu postanowienia komentowanej klauzuli nie znajdują również podstawy w kodeksowej zasadzie swobody umów, gdyż wprowadzanie umownych terminów zawitych jest wyłączone spod dyspozycji stron. W konsekwencji Sąd wskazuje, że klauzula 20.1 Warunków Kontraktowych FIDIC narusza bezwzględnie obowiązujące przepisy art. 117 § 1, art. 119 oraz przepis art. 3531 KC.

Powyższy wyrok niewątpliwie otwiera furtkę do dochodzenia zapłaty wykonawcom, których roszczenia zostały odrzucone przez inżyniera na podstawie opisanej klauzuli.

Jak możemy pomóc?

71 719 59 08
  504 798 106
Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.

Sprawdź usługi prawne kancelarii dla firm

obsługa prawna firm

Jeśli chcesz wiedzieć więcej:

linia

 

Skontaktuj się z kancelarią:

linia

Kancelaria Radcy Prawnego Konrad Krasuski

  • ul. Kręta 10/U1, 50-233 Wrocław
  • tel./fax: 71 719 59 08, kom. 504 798 106
  • email: Ten adres pocztowy jest chroniony przed spamowaniem. Aby go zobaczyć, konieczne jest włączenie w przeglądarce obsługi JavaScript.
  • NIP: 9241757850  REGON: 022462290

Sprawdź co u nas słychać:

linia

facebook krpk na facebooku

twitter krpk na tweeterze

google+ krpk na google +

tumblr logo white 20 na tumblr

Logo-Krajowej-Izby-Radców-Prawnych     Kancelaria Prawna Wrocław - logo

Współpracujemy z:

SII