+48 71 719 59 08Zasadę legalności omawia radca prawny z kancelarii prawnej Konrada Krasuskiego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 lit. c dane osobowe muszą być adekwatne, stosowne oraz ograniczone do tego, co niezbędne do celów, w których są przetwarzane. W odróżnieniu od zasady poprawności danych, która określa jakościowe granice przetwarzania danych osobowych, zasada minimalizacji określa ilościowe ograniczenia zbierania, a także dalszego przetwarzania danych osobowych. Wobec tego, administrator powinien dążyć do tego, aby zbierane przez niego informacje nie były nadmierne, co oznacza że dane powinny być przetwarzane tylko w zakresie, który jest niezbędny do osiągnięcia celu.
Zgody zebrane przed RODO tj. przed dniej jego wejścia w życie - radca prawny wyjaśnia, czy zgody te są skuteczne. Do ww. dnia, czyli do dnia wejścia w życie RODO, administratorzy danych również mogli występować o wyrażenie zgody przez osoby, których dane dotyczą. Powstaje pytanie, czy wyrażone wówczas zgody mogą stanowić podstawę przetwarzania danych osobowych również po wejściu w życie RODO.
Czy przedsiębiorcy nalezy się odszkodowanie za wypadek przy pracy? Zwykle osoby prowadzące własną działalność gospodarczą, które ulegną wypadkowi przy pracy nie zdają sobie sprawy, że mogą otrzymać takie same świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego jak pracownicy. Przypomnijmy, że za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć. Istotne pozostaje również, kiedy nastąpiło zdarzenie. Aby dany wypadek mógł zostać zakwalifikowany jako wypadek przy pracy powinien wystąpić podczas wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem tej działalności przez przedsiębiorcę.
Dosyć często w praktyce strony umowy o roboty budowlane zastrzegają, że wypłata wynagrodzenia należnego podwykonawcy nastąpi po wypłacie wynagrodzenia wykonawcy przez inwestora. Zastrzeżenie takie, zgodnie jednoznaczną z tezą wyroku Sądu Apelacyjnego w Warszawie z dnia 17.07.2007 r. (sygn. aktI Aca 817/06), należy uznać za nieważne. Teza powołanego wyroku stanowi bowiem, że „nieważne jest postanowienie umowy uzależniające termin zapłaty wynagrodzenia podwykonawcy przez wykonawcę od uzyskania wynagrodzenia od inwestora”. W uzasadnieniu cytowanego wyroku czytamy, że nieważność owego zastrzeżenia umownego wynika z jego sprzeczności z naturą umowy o roboty budowlane, która to jest umową odpłatną. Uzależnienie bowiem wypłaty wynagrodzenia od zdarzenia przyszłego i niepewnego powoduje, że nie tylko data wypłaty wynagrodzenia jest niepewna, ale przede wszystkim niepewna jest sama wypłata wynagrodzenia. Objaśniając możliwość uzależnienia przez strony wypłaty wynagrodzenia podwykonawcy od zdarzenia przyszłego Sąd, za wyrokiem Sądu Najwyższego z dnia 30.08.1990 r. (sygn. akt IV CR 236/90), przyjął, że takie zastrzeżenie umowne będzie ważne, o ile „nastąpienie tego zdarzenia w przyszłości jest - w ramach rozsądnych ludzkich oczekiwań - oczywiście pewne”
W uzasadnieniu cytowanego orzeczenia Sąd wyjaśnił jednocześnie, że w przypadku nieważności postanowień umownych normujących termin zapłaty wynagrodzenia podwykonawcy data wymagalności roszczenia podwykonawcy powinna zostać określona zgodnie z przepisami art. 647 i art. 654 KC.
